yine yeniden

yıldızlar görünmüyor oturduğum yerden.kalkıp bakmaya halim yok.halim yok daha fazla uğraşmaya.kuleye tırmandım yavaş yavaş.vakti gelmiş, yine yeniden en tepede buldum kendimi.rapunzel gideli çok olmuş.bir ben kalmışım.ilk iş balkabağından o aptal küreyi aşağı attım olanca kuvvetimle.diledim, " M. nin başında parçalansın." olmadı.dileklerim gelip kıçımda patladı.sonra anahtarı attım aynı yoldan.gene diledim, "M. bul artık şu anahtarı." elma, elma dedim gökten üç elma düştü.birini kendime aldım, biri çizgili bir defter sayfasının üstünde, sonuncuyu çekmeceye sakladım birisi gelirse diye.A.nın eşşek kulakları.zifiri karanlıkta kayboldu sesim.ne elma diyince çıktı gizlendiği yerden saklanan, ne A.nın eşşek kulakları diye ordan oraya uçtu gerçek.bilen bildiğiyle, çoğu bilmediğiyle kaldı.hala birilerinin kulaklarında bir güzel ses.içi çirkin, içi hırs, içi yalan dolan.hala birinin gözleri bir başkasınınkine değmekte.hala biri hayal etmekte aptal aptal. hayal ederken acizliğini görememekte.yıldızlar görünmüyor oturduğum yerden.kalkmanın vakti.ha bir de sesimi gittiğin her yere taşı rüzgar "A.nın eşşek kulakları, A.nın eşşek kulakları..."